نه تنها من که عشق تو به شور آورده هرکس را            طوافت می‌کند کعبه، به سجده آمده کسری

دل از شوقت پرستویی‌ست در این سینه سرگردان            بخوان «اِنّا فَتَحنا»یی و بشکن قفل محبس را

بیا و کوچه‌ها را با سلام خود معطر کن            تعارف کن به ما سیب تبسم‌های نورس را

تو آوردی به عالم راه و رسم مهربانی را            تو بخشیدی به آدم عشق، این حس مقدس را

تو آن ماهی که شد راهی شبی تا اوج معراجش            و جبریل امین می‌خواند «سبحانَ الّذی اَسری»

شدی نزدیک‌تر آخر به قدر دو کمان -کمتر-            کسی غیر از خدا دیگر نمی‌داند از آن پس را

سلام‌الله بر روی گلِ‌خوش‌رنگ و خوش‌بویت            که دادی آبرو مانند من هر خار و هر خس را